وقوع آنومالی‌های دندان‌های قدامی شیری و همراهی آن با آنومالی دندان‌های دائمی جانشین در کودکان ایرانی

افشار, حسین; توفیقی داریان, مریم

doi:10.22038/jmds.2011.973

وقوع آنومالی‌های دندان‌های قدامی شیری و همراهی آن با آنومالی دندان‌های دائمی جانشین در کودکان ایرانی

مجله دانشکده دندانپزشکی مشهد

مقاله 1، دوره 35، شماره 1، فروردین 1390، صفحه 1-8 اصل مقاله (190.52 K)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22038/jmds.2011.973

نویسندگان

حسین افشار^* ¹؛ مریم توفیقی داریان²

¹دانشیار گروه دندانپزشکی کودکان دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران

²دندانپزشک

چکیده

مقدمه: گزارشات مختلف، شیوع کمبود دندانی، دندان اضافی و دندان دوتایی (فیوژن و ژمیناسیون) در دندان‌های قدامی شیری را کمتر از یک درصد نشان می‌دهد. به جهت شیوع کم این آنومالی‌ها، به بروز آنها کمتر اهمیت داده می‌شود. در حدود 50 درصد از این موارد، اثر سوء مشخصی روی دندان‌های جانشین دائمی و اکلوژن در حال تکامل به وجود می‌آید. هدف از این مطالعه ارائه گزارش از توزیع کمبود دندانی، دندان اضافی، فیوژن و ژمیناسیون در 113 مورد و همراهی هر کدام از این آنومالی‌ها، بر روی جوانه دندان‌های دائمی جانشین بود.
مواد و روش‏‏ها: در این مطالعه توصیفی، 113 مورد از انواع چهارگانه آنومالی‌ها شامل کمبود دندانی، دندان اضافی و دندان‏‏‏های دوتایی در دندان‏های شیری مورد بررسی قرار گرفت. این موارد از بیمارانی انتخاب شده بودند که طی 20 سال به مطب شخصی مراجعه کرده بودند. از کلیه بیماران رادیوگرافی مناسب تهیه شد و کلیه مواردی که عدم وجود دندان، بر اثر کشیدن یا تروما بودند از مطالعه خارج شدند. سپس درصدهای مربوطه استخراج و نتایج اعلام گردید.
یافته‌ها: 113 مورد از این آنومالی‌ها (شامل 39 مورد فیوژن، 14 مورد ژمیناسیون، 39 مورد کمبود دندانی و 21 مورد دندان اضافی) به تفکیک جنسیت، قوس دندانی بالا و پائین، نوع دندان، یک طرفه یا دو طرفه بودن و تأثیر هر کدام بر روی جوانه دندان‌های دائمی جانشین گزارش شد. بالاترین شیوع فیوژن بین دندان‏‏‏های سانترال و لترال و در فک پایین دیده شد، در حالی که ژمیناسیون در فک بالا بیشتر از فک پایین دیده شد. کلیه دندان‏های اضافی در فک بالا مشاهده شد، در حالی که توزیع کمبود دندانی در بین فک بالا و پایین از تعادل بهتری برخوردار بود. تقریباً در 50 درصد موارد وجود فیوژن با کمبود یک دندان همراه بود، در حالی که در ژمیناسیون تعداد جوانه‏های دندان‏‏‏های جانشین کاملاً طبیعی بود. حدود نیمی از موارد با دندان اضافی با وجود دندان اضافی در دندان‏‏‏های دایمی همراه بود.
نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه بر گرفتن رادیوگرافی برای ارزیابی تعداد دندان‌های دائمی قدامی در صورت وجود آنومالی‌های دندان‌های شیری تأکید می کند تا از این طریق طرح درمان مناسب را در صورت وجود این آنومالی‌ها پیش‌بینی کنیم.

کلیدواژه‌ها

فیوژن؛ ژمیناسیون؛ دندان اضافی؛ کمبود دندانی؛ جانشین‏‏های دایمی

اصل مقاله

مقدمه

اصطلاح کلینیکی دندان دوتایی (Double tooth) برای توصیف فیوژن و ژمیناسیون به کار می‌رود.⁽¹⁾ فیوژن به صورت اتصال دو جوانه دندانی مجزا از طریق مینا و یا عاج در طی مراحل مختلف تکامل تعریف می‌شود. محل اتصال دو جوانه دندانی، بستگی به مرحله تکاملی دندان‌ها در زمان اتصال دارد اصطلاح فیوژن حقیقی حالتی است که در آن بر طبق نظر Shafer و همکارانش اتصال عاج قطعاً وجود دارد.⁽²⁾ Alling و Tannenbaum در تقسیم‌بندی خود، اتصال از طریق مینا و عاج را به عنوان فیوژن حقیقی و اتصال از طریق عاج و یا سمنتوم را فیوژن دیررس می‌نامند و فیوژن دیررس از طریق سمنتوم را به عنوان کانکرسنس در نظر می‌گیرد.⁽³⁾

ژمیناسیون به صورت تلاش یک جوانه دندانی برای تقسیم شدن تعریف می‌شود. در صورتی که تقسیم ناقص صورت گیرد، در نهایت یک دندان بزرگ همراه با تاج دو شاخه و معمولاً یک ریشه و کانال مشترک ایجاد می‌شود.⁽⁴⁾ Alley و Tunenbaum زمانی که تقسیم به طور ناقص انجام شود از واژه‌ ژمیناسیون حقیقی و زمانی تقسیم به طور کامل واقع گردد، از اصطلاح Twinning استفاده می‌کنند.⁽³⁾ از نظر بالینی، دندان‌های متصل، معمولاً شیارها یا فرورفتگی‌های عمودی دارند که گاهی اوقات این شیارها تا سطح ریشه نیز ادامه پیدا می‌کند.⁽⁵⁾ در ژمیناسیون دو نیمه متصل تاج، تصویر آینه‌ای یکدیگر هستند^(10-6) در حالی که در فیوژن دندان‌ها ممکن است با یک زاویه به یکدیگر متصل شده و یا کج باشند.⁽⁸⁾

علی‌رغم ویژگی‌هایی که محققین مختلف در جهت تمایز بین فیوژن و ژمیناسیون مطرح کرده‌اند روشی که توسط اکثر محققین جهت تمایز بین این دو پذیرفته شده است، روش شمارش تعداد دندان‌های موجود در فک است. اگر دندان دو تائی به عنوان یک واحد شمارش شود و تعداد دندان‌های موجود، یک واحد کمتر از تعداد طبیعی مربوط به آن سن دندانی باشد، ناهنجاری مذکور به عنوان فیوژن و در صورتی که برابر با تعداد طبیعی باشد ناهنجاری به عنوان ژمیناسیون در نظر گرفته می‌شود. البته لازم به ذکر است که در مواردی چون اتصال بین یک دندان طبیعی با یک دندان اضافی، فقدان مادرزادی یک دندان، اتصال بیش از دو دندان به یکدیگر و حضور همزمان فیوژن و ژمیناسیون، روش مذکور پاسخگو نبود و تشخیص بین این دو ناهنجاری با مشکل مواجه می‌شود^(12و11و5) با این حال به نظر تعدادی از محققین این اتفاق پدیده نادری می‌باشد چرا که ژمیناسیون، بیشتر تمایل به فک بالا دارد و در حالی که فیوژن، اغلب در فک پائین رخ می‌دهد.⁽¹³⁾

ناهنجاری‌های تعدادی که ناشی از مشکلات مراحل آغازین و یا پرولیفراسیون رشد و تکامل دندان می‌باشد می‌تواند سبب هیپودونشیا و یا دندان‌های اضافی گردد.⁽¹⁴⁾ مطالعات کلینیکی فراوانی در این خصوص انجام شده است به عنوان مثال مطالعه‏ای رادیوگرافیک در یزد نشان‏دهنده شیوع 5/3 درصد دندان اضافی در بین آنومالی‏‏‏ها بود.⁽¹⁵⁾

بیش از 90 درصد دندان‌های اضافی در فک بالا رخ داده و دندان‌های دائمی بیش از دندان‌های شیری درگیر می‌شوند.⁽¹⁶⁾ تمایز دندان اضافی از فیوژن می تواند توسط گذراندن یک نخ دندان از ناحیه صورت گیرد.⁽¹⁾ هیپودونشیا در دندان‌های شیری غیرشایع است (کمتر از یک درصد) و در صورت وجود، اکثراً انسیزورهای فک پائین را درگیر می‌کند.⁽¹⁷⁾ عوارض فراوانی به دنبال ناهنجاری‌های تعدادی و دندان‌های دوتائی ذکر شده‌اند که از آن جمله می‌توان به تغییر میدلاین، ناقرینگی، نازیبایی و مال‏اکلوژن اشاره کرد.⁽¹⁸⁾ بعضی از تحقیقات نیز وجود تفاوت بین اندازه دندان در کمبود دندانی و دندان‏‏‏های اضافی را با موارد نرمال تایید می‏کند.⁽¹⁹⁾ یکی از مشکلات مربوط به ناهنجاری‌های فوق‌الذکر، تأثیر بر روی تعداد جوانه‌های دندان‌های دائمی جانشین است که گزارشات فراوانی از بروز آن وجود دارد.^(23-20و1) و از آنجا که اطلاع به موقع از تاثیرات احتمالی این آنومالی‏‏‏ها بر روی جوانه دندان‏‏‏های جانشین می‏تواند در برنامه ریزی جهت طرح درمان این کودکان موثر باشد، هدف از این مطالعه بررسی وضعیت جوانه‌های دندان‌های دائمی در صورت بروز هر یک از مشکلات دندان‌های دوتایی، کمبود دندانی و دندان اضافی بود.

مواد و روش‏‏ها

در این مطالعه توصیفی، تأثیر هر یک از آنومالی‌های دندان‌های اضافی، کمبود دندانی و دندان‌های دوتائی در ناحیه قدامی بر روی دندان‌های جانشین دائمی در 113 مورد (52 دختر و 61 پسر) بررسی شد. این موارد از مراجعه‏کنند‌گان به مطب خصوصی نویسنده در شهر تهران طی 20 سال از سال 88-68 جمع‌آوری گردیده بود. کلیه کودکان بین سنین 5-3 سال بودند و پس از مشخص شدن آنومالی فوق‏الذکر رادیوگرافی مناسبی که نشان‏دهنده وضعیت جوانه‏‏های دندان‏‏‏های جانشین قدامی باشد تهیه گردید (در اکثر موارد رادیوگرافی اکلوزال قدامی بالا یا پایین و در مواردی نیز بسته به شرایط سایر قسمت‏‏های دهان رادیوگرافی پانورامیک تهیه شد). کودکان با تاریخچه کشیدن دندان‌های قدامی شیری یا از دست دادن دندان‌ها توسط ضربه از مطالعه خارج شدند. سپس نوع آنومالی تعیین و همراهی آن با دندان‏‏‏های دایمی جانشین تعیین گردید. داده ها به صورت تعداد و درصد توصیف گردیدند.

یافته‏‏ها

در 113 مورد گزارش شده فیوژن و کمبود دندانی، بالاترین شیوع را نشان داد و دندان اضافی و ژمیناسیون در مراتب بعد قرار داشتند (جدول 1). در این مطالعه 39 مورد فیوژن دیده شد که در 64 درصد از موارد، سانترال و لترال و در 36 درصد باقیمانده لترال و کانین دچار فیوژن شده بودند که این آنومالی در فک پائین تقریباً 4 برابر فک بالا دیده شد (جدول 2). کمترین شیوع آنومالی را ژمیناسیون (14 مورد) به خود اختصاص داده بود و شیوع آن به ترتیب از سانترال به لترال و کانین کاهش می‌یافت در ضمن کلیه موارد به صورت یک طرفه دیده شد (جدول 3). از 21 مورد دندان اضافی 81 درصد مربوط به دندان لترال و 19 درصد مربوط به دندان سانترال بود که 100 درصد موارد در فک بالا و به صورت یک طرفه دیده شد (جدول 4). در حالی که از 39 مورد کمبود دندانی، 80 درصد موارد به صورت یک طرفه و 20 درصد به صورت دوطرفه حضور داشت و دندان لترال بالاترین شیوع را به خود اختصاص داده بود (جدول 5).

درخصوص تأثیر آنومالی‌های چندگانه بر روی جوانه‌ دندان‏های دائمی، این اثر در فیوژن 58 درصد سبب کمبود دندانی شده بود که بالاترین شیوع دندان دائمی درگیر شده مربوط به دندان لترال بود در حالی که در کلیه مواردی که ژمیناسیون دندان‌های شیری وجود داشت هیچگونه تأثیری بر روی جوانه‌ دندان‌های دائمی نداشت. از 21 مورد دندان اضافی شیری، 11 مورد (52 درصد) سبب وجود دندان اضافی در سیستم دندان‌های دائمی نیز شده بود. این تأثیر در کمبود دندانی قابل توجه‌تر بود و سبب 75 درصد کمبود دندانی در دندان‌های دائمی شده بود. تقریباً در کلیه موارد نوع دندانی دائمی غایب از نوع کمبود دندانی شیری تبعیت می‌کرد. در 5 موردی که دندان لترال شیری بالا به صورت دوطرفه غایب بود کمبود دندانی در هر 2 لترال دائمی بالا مشهود بود، در حالی که در 3 مورد کمبود دندانی دوطرفه سانترال شیری در فک پائین، تا کمبود تنها یک سنترال دائمی همراه بود
(جدول 6).

جدول 1 : توزیع فیوژن، ژمیناسیون، دندان اضافی و کمبود دندانی در دندان‌های قدامی شیری

نوع آنومالی	تعداد	درصد
فیوژن	39	5/34
ژمیناسیون	14	5/12
دندان اضافی	21	5/18
کمبود دندانی	39	5/34
کل	113	100

جدول 2 : توزیع فیوژن در دندان‌های قدامی شیری

نوع دندان	تعداد مورد	فک بالا	فک پائین
سانترال و لترال	25 (64%)	8	17
لترال و کانین	14 (36%)	0	14
کل	39 (100%)	8 (20%)	31 (80%)

جدول 3 : توزیع ژمیناسیون در دندان‌های قدامی شیری

نوع دندان	تعداد مورد	فک بالا	فک پائین
سانترال	6(43%)	5	1
لترال	5(36%)	4	1
کانین	3(21%)	0	3
کل	14(100%)	9(64%)	5(36%)

جدول 4 : توزیع دندان‌های اضافی در دندان‌های قدامی شیری

نوع دندان	تعداد مورد	فک بالا	فک پائین
سانترال	4(19%)	4	0
لترال	17(81%)	17	0
کل	21(100%)	21	0

جدول 5 : توزیع کمبود دندانی در دندان‌های قدامی شیری

	نوع دندان	تعداد مورد	فک بالا	فک پائین
یک طرفه 80%	سانترال	8(20%)	0	8
	لترال	21(54%)	17	4
	کانین	2(5%)	0	2
	سانترال و لترال	3(8%)	0	3
دوطرفه 20%	لترال و لترال	5(13%)	5	0
		39 (100%)	22 (57%)	17 (43%)

جدول 6 : شیوع فیوژن، ژمیناسیون، دندان اضافی و کمبود دندانی در دندان‌های قدامی شیری و همراهی آن‌ها با آنومالی دندان‌های دائمی جانشین

نوع آنومالی		تعداد کودکان	حضور کلیه دندان‌های دائمی	افزایش دندانی	کمبود دندانی مربوطه	کمبود دندانی مربوطه و قرینه
فیوژن=39	B و A	25	(48%)12	(0/0) 0-	(44%)11	(8%)2
	‍C و B	14	(43%)6	(0/0) 0	(57%)8	(0/0) 0
ژمیناسیون		14	(100%)14	(0/0) 0	(0/0) 0	(0/0) 0
دندان اضافی		21	(48%)10	(52%)11	(0/0) 0	(0/0) 0
کمبود دندانی=39	یک طرفه	31	(32%)10	(0/0) 0	(55%)17	(23%)4
	دوطرفه	8	-(0/0) 0	(0/0) 0	(37%)3	(63%)5

بحث

1- توزیع آنومالی‌ها: در این مطالعه 113 مورد تحت بررسی قرار گرفتند که 54 درصد پسر و 46 درصد دختر بودند که نسبت این دو، مطابقت با تحقیق مشابهی که Gellin و همکارانش بر روی کودکان آمریکایی کرده بودند، دارد (52 درصد پسر و 48 درصد دختر). توزیع آنومالی‌های موجود در این تحقیق نشان‌دهنده بالاترین شیوع در کمبود دندانی و فیوژن بود (هر کدام 5/34 درصد) در صورتی که در تحقیق Gellin بالاترین شیوع در دندان‌های اضافی (40 درصد) دیده شد.⁽¹⁸⁾ در این مطالعه از 39 مورد فیوژن، 80 درصد در فک پائین و 20 درصد در فک بالا مشاهده شد که با نتایج مطالعه Gellin (92% و 8%)⁽¹⁸⁾، Aguilo (7/78% و 3/26%)⁽²³⁾ و Tasa (80% و 20%)⁽²⁴⁾ مطابقت دارد.

در مطالعه حاضر درصد مواردی که دندان‌های سانترال و لترال شیری (B) دچار فیوژن شده بودند به طور قابل توجهی از درگیری لترال (B) و کانین شیری (C) بیشتر بود (64 درصد در مقابل 36 درصد) که با مطالعه مشابهی که Gellin انجام داده است مطابقت دارد (67 درصد در مقابل 33 درصد).⁽¹⁸⁾ با این حال در مطالعاتی که به صورت بررسی شیوع و به صورت اپیدمیولوژیک صورت گرفته است نتایج دیگری دیده می‌شود. در مطالعه Aguilo⁽²³⁾ و Tasa⁽²⁴⁾ با درگیری فیوژن دندان های A و B و نیز فیوژن B و C به ترتیب، 36 درصد و 26 درصد و 50 درصد و 3/33 درصد گزارش شده است. در حالی که در مطالعه Yonezu درگیری B و C (50 درصد) کمی بیشتر از A و B (8/42 درصد) دیده می‌شود.⁽²⁵⁾ در مطالعه حاضر، از 14 مورد ژمیناسیون، 64 درصد در فک بالا و 36 درصد در فک پائین دیده شد که شیوع بالاتر ژمیناسیون در فک بالا مؤید نتایج اکثر تحقیقات می‌باشد. از آن جمله Tasa⁽²⁴⁾ درگیری ماگزیلا را در 100 درصد موارد و Aguilo⁽²³⁾ در 90 درصد موارد ذکر نموده است. در حالی که در مطالعه مشابهی که توسط Gellin انجام گرفته 55 درصد موارد ژمیناسیون در فک پائین و 45 درصد در فک بالا گزارش شده است.⁽¹⁸⁾ در مطالعه حاضر، دندان سانترال بالاترین میزان درگیری ژمیناسیون را داشت که با نتایج Gellin مطابقت دارد. نکته جالب توجه در این مطالعه بروز 21 درصد از موراد ژمیناسیون در دندان کانین فک پائین می‌باشد که در کمتر مطالعه‌ای گزارش شده است که با توجه به شیوع بالای ژمیناسیون در فک بالا و فیوژن در فک پائین می‌توان حدس زد که این سه مورد می‌تواند فیوژن یک دندان اضافی با دندان کانین شیری باشد. در این مطالعه کلیه موارد دندان‌ اضافی (21 مورد) در فک بالا دیده شد که با نتایج تحقیق مشابهی که Gellin انجام داده است تقریباً مطابقت دارد (89 درصد فک بالا و 11 درصد فک پائین)⁽¹⁸⁾ ضمن اینکه مطالعات اپیدمیولوژیک فراوانی شیوع بالاتر دندان‌های اضافی شیری را در فک بالا گزارش کرده‏اند.^(26و24و18)

از نظر نوع دندان اضافی نیز دندان B با 81 درصد، شیوع بسیار بالاتری از دندان A با 19% دارد که تحقیق Gellin (100 درصد B)⁽¹⁸⁾ و اکثر تحقیقات اپیدمیولوژیک مؤید این اختلاف بروز می‌باشد.^(27و26و21) در مطالعه حاضر از 39 مورد کمبود دندانی، 29 درصد مربوط به دندان A، 66 درصد مربوط به دندان B و 5 درصد به دندان C متعلق بود. در صورتی که در تحقیق مشابه Gellin 100 درصد کمبود دندانی مربوط به دندان B بود⁽¹⁸⁾ اکثر مطالعات اپیدمیولوژیک نیز شیوع بالاتر دندان B نسبت به سایر دندان‌های قدامی را گزارش کرده است.⁽²⁵⁾ در این تحقیق، 80% موارد کمبود دندانی به صورت یک‏طرفه و بقیه به صورت دو طرفه بود که کاملاً با مطالعه Gellin مطابقت دارد (78 درصد یک‏طرفه و 22 درصد دوطرفه).⁽¹⁸⁾ در توجیه اختلاف در نتایج تحقیقات مختلف می‏توان تفاوت در نژاد را موثر دانست.

2- همراهی با آنومالی جوانه‌ دندان‌های دائمی مربوطه:
الف- فیوژن: از 39 مورد فیوژن، در 21 مورد (68%) دردندان‌های دائمی جانشین، کمبود وجود داشت که مؤید نتایج بسیاری از تحقیقات اپیدمیولوژیک است.^(29و28) در مطالعه مشابهی که Gellin انجام داده است در 50 درصد موارد فیوژن، کمبود دندانی دائمی دیده شده است که کلیه آن دندان‌ها را لترال تشکیل می‌داده است⁽¹⁸⁾ ولی در تحقیق حاضر در مواردی که دندان B و A دچار فیوژن شده بودند، 38 درصد کمبودهای دندانی را سانترال تشکیل داده بود و کلیه موارد در فک پائین دیده شد در حالی که کلیه مواردی که فیوژن C و B چه در فک بالا و چه در فک پائین وجود داشت، دندان دائمی غایب را دندان لترال تشکیل می‏داد، که با مطالعه Gellin هم‌خوانی دارد.⁽¹⁸⁾ در مطالعه حاضر علی‌رغم وجود فیوژن در یک طرف، 5 درصد کمبود‌های دندانی به صورت دوطرفه روی داده بود و دندان قرینه نیز دچار کمبود شده بود که در تحقیق مشابهی که توسط Gellin انجام شده است 17% گزارش شده است.⁽¹⁸⁾ شاید تعداد نمونه‌های کم ایشان (12 مورد) در مقایسه با مطالعه حاضر (39 مورد) را بتوان

توجیهی برای این اختلاف محسوب کرد.

ب: ژمیناسیون: در کلیه 14 مورد ژمیناسیون، تعداد جوانه‌های دندان‌های دائمی مربوطه طبیعی بود که این نتیجه در تحقیق Gellin با 8 مورد ژمیناسیون نیز دیده شده است. لذا به نظر نمی‌رسد که ژمیناسیون در دندان‌های شیری، سبب تغییری در تعداد جوانه‌ ندان‌های دائمی گردد.

ج: دندان‌های اضافی: از 21 مورد دندان اضافی شیری، 11 مورد (52 درصد) دندان اضافی دائمی رؤیت شد که 10 مورد آن لترال و یک مورد مزیودنس بود. جالب است بدانیم که یک مورد مزیودنس در کودکی دیده شد که دندان اضافی شیری از نوع سانترال بود. در بررسی Gellin 58 درصد دندان اضافی دائمی دیده شد که کلیه موارد، لترال دائمی بود. نکته قابل توجه در تحقیق Gellin وجود یک کمبود دندانی دائمی با وجود دندان اضافی شیری بود که گزارش کاملاً نادری است.

د: کمبود دندانی: در 39 درصد کمبود دندانی شیری، 29 مورد (74 درصد) کمبود دندان دائمی دیده شد که این درصد در 18 مورد مطالعه Gellin 16 مورد (89 درصد) بود. از 31 موردی که کمبود دندانی شیری به صورت یک‏طرفه روی داده بود، در 55 درصد کمبود دندان دائمی نیز یک‏طرفه بود و در 23 درصد موارد دندان دائمی قرینه نیز دچار Missing شده بود که این درصدها در بررسی Gellin به ترتیب 36 و 50 درصد بود.⁽¹⁸⁾ در این تحقیق در 8 موردی که عدم وجود دندان‌های شیری به صورت دوطرفه روی داده بود بسته به اینکه کدام دندان دچار غایت شده بود نتایج متفاوت بود. در 5 مورد غیبت دندان‏های B فک بالا عدم وجود دندان‌های لترال فک بالا دیده شد در صورتی که 3 مورد غیبت دندان های A فک پایین فقط عدم وجود یک دندان سانترال دائمی در هر بیمار مشاهده شد. در صورتی که در تحقیق Gellin کلیه دندان‌های دائمی درگیر (چه یک‏طرفه و چه دوطرفه) لترال بودند.⁽¹⁸⁾ در بررسی اینجانب 2 مورد غیبت کانین‏های شیری، سبب عدم وجود جوانه دندان کانین دائمی زیرین شده بود.

نتیجه‌گیری

اطلاعات ارائه شده در این مقاله گرفتن رادیوگرافی برای ارزیابی تعداد دندان‌های دائمی قدامی را در صورت وجود این آنومالی‌ها در دندان‌های شیری تأکید کرده تا از این طریق طرح درمان مناسب طرح ریزی گردد.

مراجع

Bhaskar SN. Orban oral histology and embryology. 10^th ed. St. Louis: Mosby Co; 1986. P. 24-30.
Smith GA. Double teeth. Br Dent J 1980; 148 (6): 163-4.
Grover PS, Lorton L. Gemination and twinning in the permanent dentition. Oral Surg Oral Med Oral Pathol 1985; 59(3): 313-8.
Surmont PA, Martens LC, De Craene LG. A complete fusion in the primary human dentition: A histological approach. ASDC J Dent Child 1988; 55(5): 362-7.
Favalli O, Webb M, Culp J 3rd Bilateral twinning: Report of case. ASDC J Dent Child 1998; 65(4): 268-71, 230.
Nunes E, de Moraes IG, de Novaes PM, de Sousa SM. Bilateral fusion of mandibular second molars with supernumerary teeth: Case report. Braz Dent J 2002; 13(2): 137-41.
Hasiakos PS, Weine FS, Ellenz DG, Keene JJ Jr. Treatment of an unusual case of fusion. ASDC J Dent Child 1986; 53(3): 205-8.
Schuurs AH, van Loveren C. Double teeth: Review of the literature. ASDC J Dent Child 2000; 67(5): 313-25.
Nahmias Y, Rampado ME. Root-canal treatment of a trifid crown premolar. Int Endod J 2002; 35(4): 390-4.
Kelly JR. Gemination, fusion or both? Oral Surg Oral Med Oral Pathol 1978; 45(2): 326-7.
Gregg TA. Surgical division and pulpotomy of a double incisor tooth. Br Dent J 1985; 159(8): 254-5.
Trubman A, Silberman SL. Triple teeth: Case reports of combined fusion and gemination. ASDC J Dent Child 1988; 55(4): 298-9.
Hagman FT. Anomalies of form and number, fused primary teeth, a correlation of the dentitions. ASDC J Dent Child 1988; 55(5): 359-61.
Pinkham JR, Casamassimo PS, Fields HW, Mc Tigue DJ, Nowak AJ. Pediatric Dentistry Infancy Through Adolescence. 3^rd ed. Philadelphia: W.B.Saunders Co; 1999. 43-6, 149-61.
Ezzodini AF, Shehkhha MH, Ahmadi H. Prevalence of dental development anomalies: A radiographic study. Community Dental Health 2007; 24(3): 140-4.
Bergstrom K. An orthopantomographic study of hypodontia, supernumeraries and other anomalies in school children between the ages of 8-9 years. An epidemiological study. Swed Dent J 1977; 1(4): 145-57.
Himelhoch DA. Separation of fused primary incisors: Report of case. ASDC J Dent Child 1988; 55(4): 294-7.
Gellin ME. The distribution of anomalies of primary anterior teeth and their effect on the permanent successors. Dent Clin North Am 1984; 28(1): 69-80.
Brook AH, Griffin RC, Smith RN, Townsend GC, Kaur G, Davis GR, et al. Tooth size patterns in patients with hypodontia and supernumerary teeth. Arch Oral Biol 2009; 54(1): 63-70.
Neville BW, Damm DD, Allen CM, Bouquot JE. Oral and Maxillofacial Pathology. 2^nd ed. Philadelphia. W.B. Saunders Co; 2002. P. 74-82.
Barac-Furtinovic V, Skrinjaric I. Double teeth in primary dentition and findings of permanent successors. Acta Stomatol Croat 1991; 25(1): 39-43.
Niswander JD, Sujaku C. Congenital anomalies of teeth in Japanese children. Am J Phys Anthropol 1963; 21: 569-74.
Aguilo L, Gandia JL, Cibrian R, Catala M. Primary double teeth. A retrospective clinical study of their morphological characteristics and associated anomalies. Int J Paediatr Dent 1999; 9(3): 175-83.
Tasa GL, Lukacs JR. The prevalence and expression of primary double teeth in western India. ASDC J Dent Child 2001; 68(3): 196-200.
Yonezu T, Hayashi Y, Sasaki J, Machida Y. Prevalence of congenital dental anomalies of the deciduous dentition in Japanese children. Bull Tokyo Dent Coll 1997; 38(1): 27-32.
Skrinjaric I, Barac-Furtinovic V. Anomalies of deciduous teeth and findings in permanent dentition. Acta Stomatol Croat 1991; 25(3): 151-6.
Jones ML, Mourino AP, Bowden TA. Evaluation of occlusion, trauma, and dental anomalies in African- American children of metropolitan Headstart programs. J Clin Pediatr Dent 1993; 18(1): 51-4.
Whittington BR, Durward CS. Survey of anomalies in primary teeth and their correlation with the permanent dentition. N Z Dent J 1996; 92(407): 4-8.
King NM, Tongkoom S, Itthagarun A, Wong HM, Lee CK. A catalogue of anomalies and traits of the primary dentition of southern chinese. J Clin Pediatr Dent 2008; 32(2): 139-46.
Whittington BR, Durward CS. Survey of anomalies in primary teeth and their correlation with the permanent dentition. N Z Dent J 1996; 92(407): 4-8.
Nik-Hussein NN, Abdul Majid Z. Dental anomalies in the primary dentition: Distribution and correlation with the permanent dentition. J Clin Pediatr Dent 1996; 21(1): 15-9.

آمار

تعداد مشاهده مقاله: 7,376

تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,239

سامانه مدیریت نشریات علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد

وقوع آنومالی‌های دندان‌های قدامی شیری و همراهی آن با آنومالی دندان‌های دائمی جانشین در کودکان ایرانی