سکته قلبی بدون صعود قطعه ST (NSTEMI) و هم فشارخون مقاوم و بدخیم و هم ایسکمی کلیوی (افزایش Cr به 5/4 ) داشتند. در ضمن تنگی عروق کلیوی به صورت دو طرفه و شدید بود. بنابراین در مجموع بیمار جزء گروه مناسب برای تعبیه استنت بودند (کلاس I).

بیمار دوم هم به دلیل چندین نوبت انسفالوپاتی هیپرتانسیو (که آسیب مغز بعنوان آُسیب اندام های انتهایی محسوب می شود) از موارد پرفشاری بدخیم خون تلقی می گردد و علاوه بر آن فشارخون بیمار با سه دارو هم کنترل نشده بود و لذا ایشان هم در گروه اول درمانی طبقه بندی می شوند و از درمان با تعبیه استنت سود می برند. (کلاس IIa).

بیمار سوم هم مشابه بیمار دوم کاندید تعبیه استنت گردید، با این تفاوت که با توجه به سابقه یک نوبت خونریزی خفیف مغزی بیمار پرخطرتری محسوب می شوند. (کلاس IIa)

ریسک عوارض تعبیه استنت کمتر از 2% است و شایعترین عوارض شامل عوراض مربوط به محل ورود به شریان فمورال (هماتوم، سودوآنوریسم، فیستول شریانی وریدی و ترمبوز وریدهای عمقی) می باشد. عوارض با شیوع کمتر شامل هماتوم خلف صفاقی، دایسکشن آئورت، آمبولی آتروم، انفارکتوس کلیوی و نارسایی کلیه ناشی از ماده حاجب می باشد(4).

بیمار اول و دوم عارضه قابل توجهی نداشتند. بیمار سوم دچار افزایش کراتی نین تا حد mg/dl4/2 شد که با هیدراتاسیون کامل به مدت 4 روز، کراتی نین ظرف 5 روز به حد اولیه برگشت نمود.

در طی بررسی های دوره ای بیماران پس از تعبیه استنت (که بین 3 تا 12 ماه از عمل آنها گذشته بود) فشارخون بیماران با 2 یا 3 دارو کنترل شده باقی مانده بود و میزان کراتی نین بین 5/1-1/1 در بیماران متفاوت بود.

بیماران حداقل یک ماه و حداکثر 6 ماه داروی آنتی پلاکت دوگانه (آسپرین mg/dl 80 و کلوپیدوگرل mg/dl75) دریافت می کردند و پس از آن آسپرین را به مدت طولانی دریافت می کنند.

در نهابت تعبیه استنت در موارد مشخصی از RASرا می توان به عنوان یک روش درمانی کمکی بسیار موثر و در عین حال کم خطر مدنظر قرار داد.

نتیجه گیری

تعبیه استنت در موارد خاص RASهمچون بیماران با آُسیب قلبی ناشی از آن، فشارخون مقاوم و غیرقابل کنترل و همچنین نفروپاتی ایسکمیک، می تواند به عنوان روش درمانی سودمند و کم خطر مدنظر باشد.