بررسی نتایج آزمون همراهی کتف در بیماران مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه و پارگی نسبی عضلات چرخاننده کتف: یک مطالعه پایلوت | ||
| فصلنامه علمی- پژوهشی علوم پیراپزشکی وتوانبخشی | ||
| مقاله 3، دوره 6، شماره 1، فروردین 1396، صفحه 26-38 اصل مقاله (1.02 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22038/jpsr.2017.17145.1446 | ||
| نویسندگان | ||
| روشنک کشاورز1؛ سیامک بشردوست تجلی* 2؛ سید محسن میر2؛ حسین اشرفی3 | ||
| 1دکتری حرفه ای فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، ایران | ||
| 2استادیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران | ||
| 3استادیار گروه مهندسی مکانیک، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران | ||
| چکیده | ||
| هدف: مطالعات بسیاری با کمک تجهیزات آزمایشگاهی، کینماتیک تغییر یافته کتف در دو گروه از بیماریهای ارتوپدی شانه شامل سندرم گیرافتادگی شانه و پارگی نسبی روتاتور کاف را نشان میدهند. یکی از معتبرترین آزمونهای بالینی تشخیص اختلال راستای کتف، آزمون همراهی کتف میباشد که به صورت غیر فعال به تصحیح چرخش رو به بالا و تیلت خلفی کتف میپردازد. هدف از این مطالعه بررسی نتایج حاصل از انجام آزمون همراهی کتف در تشخیص اختلال راستای کتف و تاثیر آن بر درد شانه و دامنه حرکتی ابداکسیون طی آزمون در دو گروه از بیماران مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه و پارگی نسبی روتاتور کاف میباشد. روش بررسی: هفت بیمار مبتلا به سندرم گیرافتادگی شانه و هفت بیمار مبتلا به پارگی نسبی روتاتور کاف براساس معیارهای ورود و خروج، وارد مطالعه شدند. میزان درد شانه حین حرکت براساس معیار دیداری درد، دامنه حرکتی ابداکسیون، فلکسیون و اسکپشن (گونیامتر دیجیتال) و همچنین میزان ناتوانی شانه (پرسشنامه ناتوانی اندام فوقانی) در هر دو گروه مورد ارزیابی قرار گرفت. درد شانه حین آزمون همراهی کتف و نتیجه آزمون همراهی کتف طی ابداکسیون شانه در هر دو گروه مورد بررسی قرار گرفت. آزمونهای t مستقل و t جفتی به ترتیب جهت بررسی تغییرات بین گروهی و درون گروهی مورد استفاده قرار گرفت. یافته ها: بنابر نتایج بدست آمده، مدت بیماری (0/02=p)، درد شبانه شانه (0/001>p)، قسمت مربوط به کار پرسشنامه ناتوانی اندام فوقانی (0/001=p)، دامنه حرکتی فلکسیون مرتبه اول (0/02=p)، دامنه حرکتی اسکپشن مرتبه اول (0/009=p) و درد شانه حین آزمون همراهی کتف (0/048=p) در بین دو گروه مذکور با استفاده از آزمون تی مستقل معنیدار شده است. تنها مقایسه بین درد شانه حین حرکت و درد شانه حین آزمون همراهی کتف در گروه سندرم گیرافتادگی شانه با استفاده از آزمون تی جفتی معنیدار شد (0/001=p). نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان میدهد که آزمون همراهی کتف به عنوان یک آزمون تشخیص اختلال راستای کتف اگر چه در بیماران مبتلا به سندرم گیرافتادگی معتبر است ولی به نظر میرسد که این آزمون در گروه بیماران مبتلا به پارگی نسبی روتاتور کاف به اندازه کافی دقیق نیست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اختلال در راستای کتف؛ آزمون همراهی کتف؛ سندرم گیرافتادگی شانه؛ پارگی نسبی روتاتور کاف؛ درد و ناتوانی شانه | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,104 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,506 |
||
