ارزیابی کیفیت هوای شهر مشهد بر اساس شاخص AQI در سال 1394 | ||
| مجله پژوهش در بهداشت محیط | ||
| مقاله 5، دوره 2، شماره 3 - شماره پیاپی 7، آذر 1395، صفحه 228-236 اصل مقاله (396.82 K) | ||
| نوع مقاله: مقالات پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22038/jreh.2016.8078 | ||
| نویسندگان | ||
| دامون کتابی1؛ رضا اسماعیلی2؛ حسین علیدادی3؛ رویا پیروی4؛ فاطمه جولایی* 5 | ||
| 1مربی، گروه مهندسی بهداشت حرفهای، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. | ||
| 2دکترای تخصصی آب و هواشناسی، مدیر اجرایی مرکز پایش آلایندههای زیست محیطی مشهد، مشهد، ایران. | ||
| 3دانشیار، گروه مهندسی بهداشت محیط، مرکز تحقیقات علوم بهداشتی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. | ||
| 4مربی، گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران. | ||
| 5کارشناس ارشد، گروه مهندسی بهداشت محیط، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران. | ||
| چکیده | ||
| زمینه و هدف: آلودگی هوا به عنوان یکی از نگرانیهای عصر حاضر، علاوه بر تخریب محیط و خسارات اقتصادی، سلامت انسان را با مخاطرات جدی روبهرو کرده است. پایش مداوم کیفیت هوا جهت تعیین آلایندهها و شناسایی منابع انتشار آنها نیز یکی از راهکارهای اساسی برای کنترل آلودگی هوا به شمار میرود. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی کیفیت بهداشتی هوای شهر مشهد و معرفی آلاینده مسئول در سال 1394 انجام شد. مواد و روشها: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی، غلظت آلایندههای هوا شامل منواکسیدکربن، دیاکسید گوگرد، دیاکسید نیتروژن، ذرات معلق کوچکتر از 2/5 و 10 میکرون و ازن در سه گروه ایستگاههای شهری، حومه شهری و ایستگاههای ترافیکی طی سال 1394 اندازهگیری شدند. بر مبنای شاخص کیفیت هوا (AQI)، کیفیت هوا در گروههای خوب، متوسط، غیر بهداشتی برای گروههای حساس، غیر بهداشتی، خیلی غیر بهداشتی و خطرناک طبقهبندی شد. یافتهها: از مجموع 365 روز در سال 1394، 12/8 درصد هوای پاک، 74 درصد هوای سالم و 12/6 درصد هوای ناسالم برای گروههای حساس بود، به عبارتی هوای شهر مشهد در 13 درصد ایام هوای پاک، 74/5 درصد هوای سالم و 12/5 درصد در شرایط ناسالم برای گروههای حساس داشته است. نتیجه گیری: نتایج بررسیها نشان داد آلاینده اصلی در سال 1394، ذرات معلق کوچکتر از 2/5 میکرون بوده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آلودگی هوا؛ شاخص کیفیت هوا؛ مشهد | ||
| مراجع | ||
|
1. Anderson JO, Thundiyil JG, Stolbach A. Clearing the air: a review of the effects of particulate matter air pollution on human health. Journal of Medical Toxicology. 2012;8(2):166-75. 2. Air pollution report Mashhad: Environmental Pollution Monitoring center; 2015 [updated http://epmc.mashhad.ir]. 3. Hirota K. Comparative studies on vehicle related policies for air pollution reduction in ten Asian countries. Sustainability. 2010;2(1):145-62. 4. Larsen B, editor Cost assessment of environmental degradation in the Middle East and North Africa region. Cairo: The Economic Research Forum (ERF); 2011. 5. Khorsandi H, Amini Tapok F, Cargar H, Mousavi Moughanjogi S. Study Of Urmia City Air Quality According To The Air Quality Index (AQI). Urmia Medical Journal. 2013;23(7):767-75. 6. Autrup H. Ambient air pollution and adverse health effects. Procedia-Social and Behavioral Sciences. 2010;2(5):7333-8. 7. Maheswaran R, Haining RP, Brindley P, Law J, Pearson T, Fryers PR, et al. Outdoor air pollution, mortality, and hospital admissions from coronary heart disease in Sheffield, UK: a small-area level ecological study. European Heart Journal. 2005;26(23):2543-9. 8. Malerbi FK, Martins LC, Saldiva PHN, Braga ALF. Ambient levels of air pollution induce clinical worsening of blepharitis. Environmental research. 2012;112:199-203. 9. Peled R. Air pollution exposure: Who is at high risk? Atmospheric Environment. 2011;45(10):1781-5. 10. EPA. Air Quality Index (AQI) - A Guide to Air Quality and Your Health. USA2009. 11. Golbaz S, Farzadkia M, Kermani M. Assess air quality in tehran in 2008, relying on air quality index. Iran Occup Health. 2010;6(4):59-65. 12. Mamta P, Bassin J. Analysis of ambient air quality using air quality index-A case study. International Journal of Advanced Engineering Technology. 2010;1(2):106-14. 13. Azmi SZ, Latif MT, Ismail AS, Juneng L, Jemain AA. Trend and status of air quality at three different monitoring stations in the Klang Valley, Malaysia. Air Quality, Atmosphere & Health. 2010;3(1):53-64. 14. Ozcan HK. Long term variations of the atmospheric air pollutants in Istanbul City. International journal of environmental research and public health. 2012;9(3):781-90. 15. Golbaz S, Jonidi Jafari A. A comparative study of health quality of air in Tehran and Isfahan 2008-2009. Razi Journal of Medical Sciences. 2011;18(84):28-46. 16. Azizifar M, Nadaffi K, Mohammadian M, Safdari M, Khazaei M. Air quality index and concentration of particulate matter with aerodynamic diameter of the air in Qom city. Qom Univ Med Sci J. 2011;5(2):59-64. 17. Moini L, Fani A, Bakhtyar M, Rafeie M. Correlation between the concentration of air pollutants (CO, SO2 and NO2) and pulmonary function. Journal of Shahrekord University of Medical Sciences. 2011;13(1):27-35. 18. Funasaka K, Miyazaki T, Tsuruho K, Tamura K, Mizuno T, Kuroda K. Relationship between indoor and outdoor carbonaceous particulates in roadside households. Environmental Pollution. 2000;110(1):127-34. 19. Dominick D, Juahir H, Latif MT, Zain SM, Aris AZ. Spatial assessment of air quality patterns in Malaysia using multivariate analysis. Atmospheric Environment. 2012;60:172-81. 20. Zhang K-m, Wen Z-g. Review and challenges of policies of environmental protection and sustainable development in China. Journal of environmental management. 2008;88(4):1249-61. 21. Ghaneian MT, Ehrampoush MH, Alidadi H, Najafpour AA, Sadeghi A, Bonyadi Z. Analysis of PM2.5 Concentration in Mashhad City, Iran in 2013. Journal of Torbat Heydariyeh University of Medical Sciences. 2014;2(2):19-24. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 7,808 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,678 |
||
