مدلیابی بیموبایل هراسی بر اساس خودکنترلی و امید به زندگی با توجه به نقش میانجیگری عدم تحمل ناکامی در دانشجویان دارای علائم اضطرابی | ||
| مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد | ||
| مقاله 32، دوره 66، شماره 4، مهر و آبان 1402 اصل مقاله (753.3 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22038/mjms.2023.26134 | ||
| نویسندگان | ||
| مریم ظفرپور1؛ زهره سلحشوری* 2؛ مائده سعیدی3؛ مریم فرهنگ3 | ||
| 1دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران. | ||
| 2دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد خمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، خمینی شهر، ایران.(نویسنده مسئول) | ||
| 3دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه ازاد اسلامی، اصفهان، ایران. | ||
| چکیده | ||
| مقدمه: اضطراب میتواند آسیبهای شناختی، روانشناختی و هیجانی متعددی را در افراد ایجاد نموده و زمینه را برای وابستگیهای مخرب مختلف همچون وابسته به موبایل در پی داشته باشد. بر این اساس هدف از پژوهش حاضر مدلیابی بیموبایل هراسی بر اساس خودکنترلی و امید به زندگی با توجه به نقش میانجیگری عدم تحمل ناکامی در دانشجویان دارای علائم اضطرابی بود. روش کار: پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دارای علائم اضطرابی شهر اصفهان در سال 1402 بودند که به روش نمونهگیری هدفمند 232 نفر از آنان (کسب نمره بالاتر از 16 در پرسشنامه اضطراب بک) انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه نوموفوبیا ایلدریم و کوریا (2015)، پرسشنامه تحمل ناکامی هارینگتون (2005)، پرسشنامه خودکنترلی تانجی و همکاران (2004) و پرسشنامه امید به زندگی میلر (1988) بود. دادهها در دو سطح توصیفی و استنباطی با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 23 و نرمافزار Smart-PLS نسخه 22 تحلیل شد. نتایج: نتایج نشان داد که مدل خودکنترلی و امید به زندگی با نوفوبیا با توجه به نقش میانجیگری عدم تحمل ناکامی از برازندگی مطلوب برخوردار است (053/0=SRMR؛ شاخص NFI بیشتر از 90/0 بود). نتایج نشان داد بین امید به زندگی با نوموفوبیا دانشجویان دارای علائم اضطرابی به طور مستقیم رابطه معناداری وجود ندارد؛ اما عدم تحمل ناکامی به طور کامل توانسته در این رابطه نقش میانجیگری را ایفا نماید. همچنین بین خودکنترلی دانشجویان دارای علائم اضطرابی با نوموفوبیا آنان رابطه منفی و معناداری وجود دارد و عدم تحمل ناکامی نیز به طور غیرمستقیم توانسته در این رابطه نقش میانجیگری را بهطور جزئی ایفا نماید (05/0≥P). نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش توصیه میشود برنامههای مداخلهای در مراکز مشاوره دانشجویی برای دانشجویان- آسیبپذیرترین جمعیتهایی که با اثرات نامطلوب استفاده از گوشیهای هوشمند، بهویژه رفتار نوموفوبیک مواجه هستند- طراحی و اجرا شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| امید به زندگی؛ خودکنترلی؛ عدم تحمل ناامیدی؛ علائم اضطراب؛ نوموفوبیا | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 262 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 214 |
||