مقایسه اثربخشی آموزشهای مدیریت خشم و فرزندپروری بر خوددلسوزی دانشآموزان با اختلال نافرمانی مقابلهای | ||
| مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد | ||
| مقاله 7، دوره 67، شماره 2، خرداد و تیر 1403، صفحه 451-365 اصل مقاله (1.18 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22038/mjms.2023.63559.3728 | ||
| نویسندگان | ||
| سوری محرم زاده1؛ محبوبه طاهر* 2؛ حکیمه آقایی3؛ عباسعلی حسین خانزاده4 | ||
| 1استادیار، گروه روان شناسی، واحد یادگار امام (ره)، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران | ||
| 2استادیار، گروه روان شناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران | ||
| 3استادیار، گروه روانشناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران | ||
| 4دانشیار، گروه روان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت ، ایران | ||
| چکیده | ||
| زمینه و هدف: امروزه آموزشهای مدیریت خشم و فرزندپروری بر خوددلسوزی دانشآموزان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابلهای از مهمترین حوزههای پژوهشی است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزشهای مدیریت خشم و فرزندپروری بر خوددلسوزی دانشآموزان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابلهای انجام شد. روش: این پژوهش به لحاظ هدف کاربردی،از نظر ماهیت دادهها شبهآزمایشی از نوع طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش تمامی دانشآموزان پسر پنجم و ششم ابتدایی منطقه ۹ تهران در سال تحصیلی 99-1398 بودند که ۴۵ نفر با روش نمونهگیری دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل قرار گرفتند. گروههای آزمایش تحت آموزش قرار گرفتند و گروه کنترل در لیست انتظار ماند. ابزارهای مورد استفاده مقیاس درجهبندی اختلال نافرمانی مقابلهای در کودکان (هومرسن و همکاران، 2006) و خوددلسوزی (نف، 2003) بودند که در پیشآزمون و پسآزمون مورد استفاده قرار گرفتند. دادهها به روش تحلیل کوواریانس یکراهه در محیط نرمافزار Spss نسخه 23 تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد گروههای دریافت کننده برنامه آموزشی بر خوددلسوزی دانشآموزان با اختلال نافرمانی مقابلهای نسبت به گروه کنترل اثربخش بوده است (5/0( p< همچنین آموزش مدیریت خشم وفرزندپروری بر خوددلسوزی دانشآموزان با اختلال نافرمانی مقابلهای تاثیر یکسانی داشت . نتیجهگیری: بنابراین، بکارگیری آموزشهای فرزندپروری و مدیریت خشم در کنار دورههای تحصیلی برای دانشآموزان با اختلال نافرمانی مقابلهای میتواند از بروز، تشدید و تبدیل علائم اختلال نافرمانی مقابلهای به سایر اختلالها پیشگیری کند و باعث افزایش خوددلسوزی در دانشآموزان گردد واژههای کلیدی: مدیریت خشم، فرزندپروری، خوددلسوزی، اختلال نافرمانی مقابلهای | ||
| کلیدواژهها | ||
| مدیریت خشم؛ فرزندپروری؛ خوددلسوزی؛ اختلال نافرمانی مقابلهای | ||
| مراجع | ||
|
ابوالمعالی الحسینی، خدیجه؛ مهران، گلنار؛ منادی، مرتضی؛ خسروی، زهره و ناظرزاده کرمانی، فرشته. (1388). تاثیر روش آموزش شناختی رفتاری بر ارتقا برخی از مولفه های شناخت اجتماعی بزهکاران پسر. مطالعات روان شناختی، 5 (2)، 72-45.
امیری، محسن، مولایی، گیتا، نسائیان، عباس، حجازی، مسعود، اسدی گندمانی، رقیه. (1396). تاثیر آموزش مدیریت رفتار به مادران بر علائماختلال و رفتارهای پرخاشگرانه کودکان با اختلال نافرمانی مقابلهای. 3 (1)، 96-84.
برزگری، ابوالفضل؛ جهانداری، پیمان؛ نادرپور، عبدالباسط و نادری، رضا. (1397). نقش واسطهای خودخوددلسوزیی در ارتباط بین نشخوار فکری و علایم افسردگی در جانبازان مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه. فصلنامه پرستار و پزشکی. 6 (19)، 40-32.
برغندان، سپیده؛ ترخان، مرتضی و قائمی خمامی، نیما. (1391). تعیین اثربخشی آموزش مدیریت خشم بر سازگاری اجتماعی و شفقت خود دانش آموزان دختر مقطع دبیرستان شهر رشت. فصلنامه مطالعات روان شناسی بالینی، 8 (2)، 165-139.
چوبداری، عسگر. (1394). مقایسه میزان شادکامی در دانش آموزان پسر با اختلال نافرمانی مقابله ای و عادی. دومین کنفرانس ملی توسعه پایداری در علوم تربیتی و روانشناسی، مطالعات اجتماعی و فرهنگی، تهران.
سید محمودیان، سیدمحمد، علیزاده، حمید، فرجی، نوریبخش، برجعلی، احمد. پزشک، شهلا.(1396). رویکرد آدلر- گلاسر به اختلال نافرمانی مقابلهای، مطالعه مروری نظامند. فصلنامه روانشناسی کودکان استثنایی، 28 (11)، 229-209.
صدیقی، فریبا. (1399). نقش واسطه ای نشخوار خشم در ارتباط بین شفقت خود، شرم و خودشیفتگی با پرخاشگری. پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه خوارزمی.
طاهر، محبوبه؛ ابوالقاسمی، عباس و نریمانی، محمد. (1395). اثربخشی آموزش همدلی و آموزش مدیریت خشم مبتنی بر رویکرد شناختی رفتاری بر سازگاری دانش آموزان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله ای. فصلنامه روان شناسی مدرسه، 5 (1)، 47-26.
طباطبایی، سمانه سادات؛ خارایی، خدابخش و طباطبایی، تکتک سادات. (1400). تاثیر آموزش فرزندپروری مثبت بر کاهش علایم لجبازی نافرمانی و اختلال سلوک در کودکان سنین 7 تا 10 سال. پژوهشنامه تربیتی، 66 (11)، 158-141.
فرامرزی، سالار. عابدی، احمد. قنبری، آمنه (1391) تاثیر آموزش الگوی ارتباطی مادران بر کاهش نشانگان اختلال نافرمانی مقابلهای فرزندان. مجله پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تبریز. 24 (3)، 96-90.
کرد، بهمن و باباخانی، آرزو. (1395). نقش خوددلسوزی و ذهنآگاهی در پیش بینی استرس تحصیلی دانشآموزان دختر. مجله مطالعات روانشناسی تربیتی. 24 (11)، 126-109.
گل پور، رضا و ترخان، مرتضی. (1396). نقش تعدیلی افسردگی و اهمال کاری در تاثیر خوددلسوزی بر عملکرد اجتماعی–انطباقی در دانشآموزان پسر مقطع متوسطه. مجله دانش و پژوهش در روان شناسی کاربردی. 2 (1)، 101-92.
مرادی، زهرا. (1391). بررسی اثربخشی آموزش مادران با رویکرد آدلر. درایکورس بر کاهش نشانههای اختلال نافرمانی مقابلهای. پایاننامه کارشناسی ارشد دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی. دانشگاه علامه طباطبائی.
ملک زاده، هدی؛ دیره؛ عزت؛ امینی، ناصر و نریمانی، محمد. (1400). اثربخشی آموزش گروهی اصلاح سبک فرزندپروری به مادران بر نشانه های نافرمانی مقابله ای در دانش آموزان. فصلنامه روان شناسی مدرسه، 10 (2)، 154-138.
ملکی، صدیقه. (1386). بررسی تاثیر آموزش گروهی و فردی مهارت کنترل خشم و پرخاشگری دانشجویان ناحیه 2 کرج. پایان نامه کارشناسی ارشد منتشر نشده، دانشگاه علوم پزشکی تهران.
نویدی، احدی. (1387). تاثیر آموزش مدیریت خشم بر مهارت های سازگاری پسران دوره متوسطه شهر تهران. مجله روان پزشکی و روان شناسی بالینی ایران، 41 (4)، 403-394.
American Psychiatric Association (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed). Washington, DC: Author.
Andrade, B. F., Browne, D. T., & Naber, A. R. (2015). Parenting skills and parent readiness for treatment are associated with child disruptive behavior and parent participation in treatment. Behavior Therapy, 46(3), 365-378.
Chen, H., Lin, X., Heath, M. A., & Ding, W. (2020). Family violence and oppositional defiant disorder symptoms in Chinese children: The role of parental alienation and child emotion regulation. Child & Family Social Work, 25(4), 964-972.
Craig, S. G., Sierra Hernandez, C., Moretti, M. M., & Pepler, D. J. (2021). The mediational effect of affect dysregulation on the association between attachment to parents and oppositional defiant disorder symptoms in adolescents. Child Psychiatry & Human Development, 52(5), 818-828.
Dachew, B. A., Scott, J. G., Heron, J. E., Ayano, G., & Alati, R. (2021). Association of Maternal Depressive Symptoms During the Perinatal Period With Oppositiona
Ghosh, A., Malhotra, S., & Basu, D. (2014). Oppositional defiant disorder (ODD), the forerunner of alcohol dependence: A controlled study. Asian Journal of Psychiatry, 11, 8-12.
Hoffmann, S. G., Grossman, P., & Hinton, D. E. (2011). Loving-kindness and compassion meditation: Potential for psychological intervention. Clinical Psychology Review, 13, 1126-1132.
Johnston, O. G., Cruess, D. G., & Burke, J. D. (2020). Irritability and behavioral symptom dimensions of oppositional defiant disorder in young adults: associations with DSM-5 pathological personality traits. Journal of Psychopathology and Behavioral Assessment, 1-12.
Jones, S. H. (2018). Oppositional defiant disorder: An overview and strategies for educators. General Music Today, 31(2), 12-16.
Lin, X., Li, L., Chi, P., Wang, Z., Heath, M. A., Du, H., & Fang, X. (2016). Child maltreatment and interpersonal relationship among Chinese children with oppositional defiant disorder. Child Abuse & Neglect, 51, 192-202.
Miller, R. W., Gondoli, D. M., Gibson, B. S., Steeger, C. M., & Morrissey, R. A. (2017). Contributions of maternal attention-deficit hyperactivity and oppositional defiant disorder symptoms to parenting. Parenting, 17(4), 281-300.
Neff, K.D. (2009). The role of self-compassionin development: A healthier way to relate to oneself. Human Development, 52, 211-214.
Neff, K.D. (2010b). Self-compassion: analternative conceptualization of a healthy attitude toward oneself. Self and Identity, 2, 85-102.
Pisano, S., & Masi, G. (2020). Recommendations for the pharmacological management of irritability and aggression in conduct disorder patients. Expert opinion on pharmacotherapy, 21(1), 5-7.
Roubinov, D. S., Boyce, W. T., & Bush, N. R. (2020). Informant-specific reports of peer and teacher relationships buffer the effects of harsh parenting on children's oppositional defiant disorder during kindergarten. Development and psychopathology, 32(1), 163-174.
Sbarra, D. A., Smith, H. L., & Mehl, M. R. (2012). When leaving your ex, love yourself: Observational ratings of self-compassion predict the course of emotional recovery following marital separation. Psychological science, 23(3), 261-269.
Syed, S. E., & Mullick, M. S. (2020). Clinical Profile and Co-morbidities of Conduct Disorder and Oppositional Defiant Disorder in Bangladesh. Journal of Bangladesh College of Physicians and Surgeons, 38(1), 29-34.
Vanzin, L., & Mauri, V. (2019). Understanding Conduct Disorder and Oppositional-Defiant Disorder: A guide to symptoms, management and treatment. Routledge.
Waldman, I. D., Rowe, R., Boylan, K., & Burke, J. D. (2021). External validation of a bifactor model of oppositional defiant disorder. Molecular psychiatry, 26(2), 682-693.
Walker, H. M., Forness, S. R., Kauffman, J. M., Epstein, M. H., Gresham, F. M., Nelson, C. M., & Strain, P. S. (2011). Macro-social validation: Referencing outcomes in behavioral disorders to societal issues and problems. Behavioral Disorders, 24(1), 7-18.
Wang, L. J., Lee, S. Y., Chou, M. C., Yang, K. C., Lee, T. L., & Shyu, Y. C. (2018). Impact of drug adherence on oppositional defiant disorder and conduct disorder among patients with attention-deficit/hyperactivity disorder. The Journal of clinical psychiatry, 79(5), 0-0. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,329 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 911 |
||