نقش نیمرخ هوشی بر نیمرخ خلاقیت دانشآموزان تیزهوش تحصیلی | ||
| مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد | ||
| دوره 63، شماره 6، بهمن و اسفند 1399 اصل مقاله (879.6 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22038/mjms.2021.22761 | ||
| نویسندگان | ||
| انسیه ابراهیم1؛ علی اکبر ارجمندنیا* 2؛ مسعود غلامعلی لواسانی3؛ غلامعلی افروز4 | ||
| 1دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات ،تهران، ایران | ||
| 23. دانشیار، گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، ایران | ||
| 3دانشیارگروه مشاوره، دانشگاه تهران،تهران،ایران | ||
| 4استاد گروه روانشناسی وآموزش کودکان استثنایی، دانشگاه تهران ، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| مقدمه: با توجه به شکاف پژوهشی در زمینه نقش نیمرخ هوشی در خلاقیتریال هدف این پژوهش تعیین نقش نیمرخ هوشی بر نیمرخ خلاقیت دانشآموزان تیزهوش تحصیلی بود. روش کار: روش تحقیق حاضر توصیفی از نوع زمینهیابی میباشد. از جامعه دانشآموزان نوجوان تیزهوش شهر تهران و کرج که در پایههای تحصیلی نهم تا دوازدهم، مشغول به تحصیل بودند، با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی منظم سه مدرسه انتخاب گردید و تعداد 120 نفر (از هر مدرسه 40 نفر) بهعنوان نمونه به صورت تصادفی انتخاب شدند. از نسخه نوین هوشآزمای تهران- استانفورد – بینه (SB-5) برای بررسی نیمرخ هوشی و از آزمون خلاقیت عابدی برای بررسی نیمرخ خلاقیت استفاده شده است که هر دو ابزار دارای روایی و اعتبار مطلوبی میباشد. مدل آماری مورد استفاده، رگرسیون تکمتغیری و چندمتغیری بود. نتایج: یافتهها نشان داد که میزان تاثیر نیمرخ هوشی بر نیمرخ خلاقیت در دانشآموزان تیزهوش تحصیلی از لحاظ آماری در سطح اطمینان 95/0 معنیدار بوده است؛ بدین ترتیب که هوشبهر استدلال سیال و پردازش دیداری-فضایی بر خلاقیت دانشآموزان تیزهوش تحصیلی موثر میباشد که میزان تاثیر هر دو هوشبهر سیال و سرعت پردازش بر خلاقیت، چشمگیر بوده و نشاندهنده نقش موثر هوشبهر استدلال سیال و پردازش دیداری-فضایی برخلاقیت است. نتیجهگیری: نیمرخ هوشی بر نیمرخ خلاقیت دانشآموزان تیزهوش تحصیلی تاثیر دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| نیمرخ هوشی؛ نیمرخ خلاقیت؛ تیزهوشی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 528 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 407 |
||