مقایسه فعالیت الکترومیوگرافی عضلات منتخب اندام تحتانی حین اجرای لانچ به جلو و راست در بدمینتون بازان زن نخبه و آماتور | ||
| فصلنامه علمی- پژوهشی علوم پیراپزشکی وتوانبخشی | ||
| مقاله 8، دوره 10، شماره 1، خرداد 1400، صفحه 84-92 اصل مقاله (777.95 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22038/jpsr.2021.45121.2053 | ||
| نویسندگان | ||
| سهیلا صفوی1؛ رحمان شیخ حسینی* 2؛ رامین بلوچی3 | ||
| 1کارشناسی ارشد گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| 2استادیار گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| 3دانشیار گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| هدف: به نظر می رسد میان بازیکنان آماتور و حرفه ای از نظر کینتیک حرکتی و میزان فشار کف پایی در حین اجرای حرکت لانج، تفاوت هایی وجود دارد. هدف از مطالعه ی حاضر بررسی تفاوت الکترومایوگرافی عضلات منتخب اندام تحتانی در حین اجرای حرکت لانج در دو گروه آماتور و حرفه ای می باشد. روش بررسی: ۱۰ بازیکن بدمینتون آماتور و۱۰ بازیکن حرفه ای دختر به شیوه نمونه گیری در دسترس و هدفمند انتخاب شدند (گروه حرفه ای: سن 0/99±18/06، قد 5/45±165/2، وزن 2/79±57/50 و گروه آماتور سن 1/80±20/78، قد 6/69±165/00، وزن 5/50±55/50). از دستگاه الکترومیوگرافی (Electromyography; EMG) (۱۶ کاناله، با قابلیت بی سیم، ساخت شرکت MYON کشور سوئیس) برای ثبت فعالیت الکتریکی عضلات ساقی قدامی، نازک نئی بلند، دوقلوی داخلی، دوقلوی خارجیل، پهن داخلی و پهن خارجی استفاده شد. آزمودنی های دو گروه، حرکت لانج را اجرا کرده و مقادیر میانگین مربع ریشه فعالیت عضلات در بازه زمانی 100 میلی ثانیه قبل از برخورد اولیه و 100 تا 200 میلی ثانیه بعد از برخورد اولیه پا به صفحه ی نیرو محاسبه شد. تحلیل داده ها با آزمون آماری t مستقل و من ویتنی با سطح معناداری 0/05 انجام شد. یافته ها: در قبل از برخورد اولیه، فعالیت الکتریکی عضله ساقی قدامی (0/006=p) در گروه آماتور و در فاز بعد از برخورد اولیه و فعالیت الکتریکی عضله نازک نئی بلند (0/002=p) در افراد آماتور نسبت به گروه حرفه ای به طور معنی داری کمتر بود. در فعالیت سایر عضلات تفاوت معنی داری مشاهده نشد (0/005>p). نتیجه گیری: با کاهش فعالیت عضله تیبیالیس آنتریور در فاز قبل از برخورد اولیه و کاهش فعالیت عضله پرونئوس لونگوس در فاز بعد از برخورد اولیه بازیکنان آماتور، می توان بیان داشت که گروه آماتور بیشتر در معرض آسیب پیچ خوردگی مچ پا هستند و طراحی تمرینات پشگیرانه برای آن ها ضرورت دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| الکترومایوگرافی؛ ورزش های راکتی؛ مچ پا؛ آسیب های ورزشی | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,288 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 711 |
||
