تعیین میزان آگاهی کارکنان خدمات بهداشتی- درمانی دانشکده دندانپزشکی مشهد از هپاتیت B در پائیز 1383 | ||
| مجله دانشکده دندانپزشکی مشهد | ||
| مقاله 25، دوره 29، شماره 1,2، فروردین 1384، صفحه 35-44 اصل مقاله (282.99 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22038/jmds.2005.1503 | ||
| نویسندگان | ||
| عطاء ا... حبیبی* 1؛ زهرا دلاوریان2؛ زهرا حصاری3 | ||
| 1استادیار بخش جراحی دانشکده دندانپزشکی و مرکز تحقیقات دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد | ||
| 2استادیار بخش بیماریهای دهان دانشکده دندانپزشکی و مرکز تحقیقات دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد | ||
| 3دندانپزشک | ||
| چکیده | ||
| مقدمه: هپاتیت B یک عفونت ویروسی اولیه کبد است که به جهت امکان ایجاد وضعیت مزمن دارای اهمیت ویژه ای از جهات مختلف بهداشتی- اجتماعی و اقتصادی می باشد. یکی از راه های مهم انتقال بیماری، خون و مایعات، وسایل و سطوح آلوده به خون می باشد. کارکنان خدمات درمانی- بهداشتی از آنجا که همیشه در تماس با خون و ترشحات آلوده به خون این بیماران می باشند، جزو گروه های پرخطر محسوب می شوند و آگاهی از بیماری و خصوصاً راه های پیشگیری از آن برای آنها حائز اهمیت می باشد. از اینرو هدف از این مطالعه سنجش میزان آگاهی از بیماری هپاتیت B در کارکنان خدمات درمانی بهداشتی غیر دندانپزشک دانشکده دندانپزشکی مشهد بود. مواد و روشها: در این مطالعه توصیفی پرسشنامه ای حاوی سوالاتی راجع به عوارض، راه های انتقال و راه های پیشگیری به همه کارکنان خدمات درمانی بهداشتی غیر دندانپزشک دانشکده دندانپزشکی مشهد داده شد. در مجموع اطلاعات 170 پرسشنامه مورد تجزیه و تحلیل آمار توصیفی با استفاده ازنرم افزار SPSS قرار گرفت. یافته ها: پرستاران بیشترین میزان آگاهی را داشتند و 6/16% از آنها درباره راه های انتقال، 3/33% درباره عوارض، 50% درباره راه های پیشگیری دارای سطح آگاهی خوب بودند. خدمه کمترین سطح آگاهی را داشتند بیش از 90% آنها دارای سطح آگاهی ضعیف یا خیلی ضعیف نسبت به راه های انتقال، عوارض و راه های پیشگیری بودند (به ترتیب 94%، 93%، 5/95%). هیچیک از آنان در هر یک از زمینه های مورد بررسی دارای سطح آگاهی خوب نبودند. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که میزان آگاهی با افزایش سطح تحصیلات افزایش می یابد، پرستاران بیشترین تحصیلات و بیشترین سطح آگاهی را داشتند. خدمه کمترین سطح تحصیلات و کمترین سطح آگاهی را داشتند. هر چند آگاهی کارکنان درباره راه های پیشگیری بیش از آگاهی آنان از عوارض و راه های انتقال بیماری بود، اما هنوز تعدادی از این افراد علیه هپاتیت B واکسینه نشده بودند که حاکی از باور ناکافی آنان در مورد بیماری هپاتیت B می باشد. از اینرو بر لزوم برنامه های آموزشی مداوم و نظارت بر کارکرد همه این افراد تأکید می گردد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| عفونت ویروسی؛ هپاتیت B؛ خدمات درمانی؛ بهداشتی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,649 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,437 |
||