رابطه پزشک و بیمار در پزشکی خانواده: یک بررسی مروری | ||
| افق توسعه آموزش علوم پزشکی | ||
| مقاله 6، دوره 6، شماره 1، اسفند 1394، صفحه 33-35 اصل مقاله (802.74 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22038/hmed.2016.13650 | ||
| نویسندگان | ||
| علی عمادزاده1؛ یلدا روانشاد* 2؛ آنوش آذرفر3؛ یلدا وطن خواه4 | ||
| 1دکترای تخصصی آموزش بهداشت، گروه آموزش پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران | ||
| 2استادیار پزشکی اجتماعی، مرکزتوسعه تحقیقات بالینی بیمارستان قائم، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران | ||
| 3فوق تخصص نفرولوژی اطفال ، استادیار ، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران | ||
| 4کارشناس ارشد آموزش پزشکی، کارشناس واحد برنامه ریزی مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران | ||
| چکیده | ||
| مقدمه: تفکرپزشک خانواده در کشورماریشه درفرهنگ ایرانی اسلامی دارد. ارتباط، مجموعه ایا زتوانایی های قابلآموختن ا ست که به اعتقاد بسیاریا زصاحب نظران یک مهارت بالینی پایه محسوب میشود؛ هر چند مهارتهای ارتباطی پیچیده هستند، قابلیت آموزش و آموختن دارند. در این بررسی به رابطه پزشک و بیمار در سیستم پزشک خانواده پرداخته شده است. روش: مطالعه حاضر از نوع مروری بوده و جهت برنامه پزشک خانواده و ارتباط پزشک و بیمار در سایت هایsid.ir، Science direct و موتور جستجوی google scholar جستجو انجام شد. یافته ها: در برنامه پزشک خانواده تواناییهای ارتباطی نه تنها شامل تعامل با بیماران بلکه تبادل اطلاعات از طریق کلامی و نوشتاری با خانواده های آنان و دیگر اعضای تیم بهداشتی نیز می شود. The kalamazoo consensuse statement شاید یک مثال خوب از یک مدل همه جانبه ارتباطی پزشک و بیمار برای مراقبتهای سرپایی از قبیل پزشک خانواده باشد. مدلهای دیگر عبارتند از ILS، Framework SEGUE، مدل کالگری کمبریج. نتیجه گیری: برنامه پزشک خانواده منجر به افزایش کارآیی خدمات درمانی و افزایش رضایتمندی بیماران می شود. رابطه پزشک و بیمار نقش کلیدی در برنامه ی پزشک خانواده دارد و باید در سیاست گذا ری ها و برنامه ریزی های آتی به خصوص تدوین برنامه های درسی این امر مدنظر قرار گیرد. علی عمادزاده1 ، یلدا روانشاد2،آنوش آذرفر3، رؤیا وطن خواه4 1 دکترای تخصصیآموزشبهداشت،گروهآموزشپزشکی،دانشکدهپزشکی،دانشگاهعلومپزشکیمشهد،مشهد،ایران 2 استادیارپزشکیاجتماعی،مرکزتوسعه تحقیقات بالینیبیمارستانقائم،دانشکدهپزشکی،دانشگاهعلومپزشکیمشهد،مشهد،ایران 3 فوق تخصص نفرولوژی اطفال ، استادیار ، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران 4 کارشناس ارشد آموزش پزشکی، کارشناس واحد برنامه ریزی مرکز مطالعات و توسعه آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران نویسنده مسئول: یلدا روانشاد، نشانی نویسنده مسئول: مشهد، دانشگاه علوم پزشکی، ساختمان قرشی، مرکز مطالعاتو توسعه آموزش پزشکی،پست الکترونیک: RavanshadY@mums.ac.ir چکیده مقدمه: تفکرپزشکخانوادهدر کشورماریشهدرفرهنگایرانی اسلامیدارد. ارتباط،مجموعه ایازتوانایی های قابلآموختناستکهبه اعتقادبسیاریازصاحب نظرانیکمهارتبالینیپایه محسوبمیشود؛ هر چند مهارتهای ارتباطی پیچیده هستند، قابلیت آموزش و آموختن دارند. در این بررسی به رابطه پزشک و بیمار در سیستم پزشک خانواده پرداخته شده است. روش: مطالعه حاضر از نوع مروری بوده و جهت برنامه پزشک خانواده و ارتباط پزشک و بیمار در سایت هایsid.ir، Science direct و موتور جستجوی google scholar جستجو انجام شد. یافته ها: در برنامه پزشک خانواده تواناییهای ارتباطی نه تنها شامل تعامل با بیماران بلکه تبادل اطلاعات از طریق کلامی و نوشتاری با خانواده های آنان و دیگر اعضای تیم بهداشتی نیز می شود. The kalamazoo consensuse statement شاید یک مثال خوب از یک مدل همه جانبه ارتباطی پزشک و بیمار برای مراقبتهای سرپایی از قبیل پزشک خانواده باشد. مدلهای دیگر عبارتند از ILS، Framework SEGUE، مدل کالگری کمبریج. نتیجه گیری: برنامه پزشک خانواده منجر به افزایش کارآیی خدمات درمانی و افزایش رضایتمندی بیماران می شود. رابطه پزشک و بیمار نقش کلیدی در برنامه ی پزشک خانواده دارد و باید در سیاست گذا ری ها و برنامه ریزی های آتی به خصوص تدوین برنامه های درسی این امر مدنظر قرار گیرد. واژه های کلیدی: بیمار، پزشک خانواده، ارتباط | ||
| کلیدواژهها | ||
| بیمار؛ پزشک خانواده؛ ارتباط | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 7,838 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 5,511 |
||